“Ze zei dat ik mijn moeder kon redden… Een elixer om te genezen, zei ze.

Lavendel voor rust… salie voor zuivering… Maar het rook niet naar leven.

Het rook naar dood. Toen ik haar vroeg waarom het zwart werd, glimlachte ze… en zei: ‘Nu zal het nooit meer ophouden.’

Ze ging toen naar de plek… waar het lachen haar overstemde…”